• 1 رأی - میانگین امتیازات: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
روایاتی کوتاه از ائمه در باب محرم و امام حسین(ع)




 
#1

قول «قطب‌الدّين راوندي» در كتاب خود موسوم به «خرائج و جرائح» نقل كرده است: روزي پيامبر اسلام (ص) در محلّي نشسته بود و اطراف آن بزرگوار، امام علي، حضرت فاطمه، حسن و حسين (عليهاالسلام) گرد آمده بودند.
در اين هنگام، رسول خدا (ص) به ايشان خطاب كرد و فرمود: در آن هنگامي كه هر يك از شما از يكديگر جدا و پراكنده شود و قبر هريك در گوشه‌اي از زمين قرار گيرد، چه حالي خواهيد داشت؟
حسين (ع) لب به سخن گشود و اظهار داشت: يا رسول‌اللّه! آيا به مرگ طبيعي مي‌ميريم يا آن كه كشته خواهيم شد؟
حضرت رسول (ص) در پاسخ فرمود: پسرم! همانا شما مظلومانه كشته خواهيد شد.
و سپس افزود: و تكه‌تكه‌هاي بدن شما در روي زمين پراكنده خواهند شد.
حسين (ع) سئوال كرد: يا رسول‌اللّه! چه كسي ما را خواهد كشت؟
حضرت رسول (ص) در پاسخ فرمود: شرورترين افراد، شما را به قتل مي‌رسانند.
حسين (ع) همچنين سئوال كرد: آيا كسي به زيارت قبور ما خواهد آمد؟
رسول خدا (ص) فرمود: آري، عدّه‌اي از ـ مردان و زنان ـ امّت براي زيارت شما بر سر قبور شما مي‌آيند و با آمدنشان بر مزار شما، مرا خوشحال مي‌كنند و چون قيامت برپا شود، من در صحراي محشر حاضر خواهم شد و كساني را كه به زيارت قبور شما آمده باشند، شفاعت مي‌كنم و از شدايد و سختي‌هاي قيامت نجاتشان خواهم داد.

خانه آن جاست که تو باشی و من
قدم به قدم فدایت شوم ...!
دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
resim



پاسخ




 
#2

امام صادق(ع) مي‌فرمايد: «هر گريه و مويه‌اي در مصيبت‌ها جز گريه بر امام حسين (ع) مكروه است» و مفسران بر اين باورند كه منظور از اين نوع گريه، مويه‌كردن و گريه همراه با جزع است.
عزاداري و تشكيل مجالس عزا به‌ويژه براي شهدا، در روايات شيعه امري جايز، بلكه پرفضيلت و مستحب است. اين موضوع در بسياري از منابع شيعي از جمله «وسائل الشيعه» شيخ حرّ عاملي و «بحار الانوار» علامه مجلسي بيان شده است.
در اين مطلب سعي شده، روياتي از منابع شيعه كه از طريق اهل‌بيت (ع) نقل شده است، جمع‌آوري و ارايه شود.
* گريه بر امام حسين (ع) اسلام را از نابودي نجات داد
ـ امام موسي بن جعفر (ع) فرمود: «اذا مات المؤمن بكت عليه الملائكة و بقاع الارض التي كان يعبدالله عليها و ابواب السماء التي كان يصعد اعمالها فيها و ثلم ثلمة في الاسلام لا يسدها شيئي لان المؤمنين حصون الاسلام كحصون سور المدينة لها» (بحار الانوار، باب استحباب البكاء لموت الميّت)
هرگاه مؤمني از دنيا برود، فرشتگان و جايگاهي كه در آنجا خدا را عبادت كرده و درهاي آسمان كه اعمال وي از آن بالا رفته است، بر او مي‌گريند و شكافي در اسلام پديدار مي‌شود كه چيزي نمي‌تواند آن را پر كند؛ چرا كه مؤمنان همانند ديوار اطراف شهر و نگهبان اسلام هستند.
ـ امام صادق (ع) فرمود: «انّما تحتاج المرأة في الماتم الي النوح لتسيل دمعتها و لا ينبغي لها ان تقول هجراً فاذا جائها الليل فلاتوذي الملائكة بالنوح» (بحار الانوار، باب جواز كسب النائحة بالحق لا بالباطل ... ويكره النوح ليلا)
هنگام ماتم و عزا، بانوان براي اشك ريختن ـ براي كاستن بار مصيبت ـ نياز به شيون و زاري دارند، اما شايسته نيست سخنان بيهوده و باطل بگويند و بايد با فرا رسيدن شب، نوحه، گريه و فرياد را رها سازند تا فرشتگان آزار نبينند.
ـ امام باقر (ع) فرمود: «ان ام سلمه ندبت ابن عمها المغيرة بين يدي رسول الله (ص) بعد ان استأذنت منه للمضي الي اهله لانهم اقاموا مناحة قال فما عاب ذلك عليها النبي (ص) و لا قال شيئاً» (جلد 12 بحار الانوار و جلد اول فروع كافي)
وليد بن مغيره، پسر عموي امّ‌سلمه از دنيا رفت. ام‌ّسلمه از پيامبر (ص) اجازه خواست تا در مراسم نوحه و ماتم او شركت كند. آن حضرت اجازه داد، آنگاه در برابر رسول خدا با ذكر اشعاري براي مغيره گريه كرد. آن حضرت هم جلوگيري نكرده و چيزي نفرمودند.
ـ امام صادق(ع) فرمود: «البكائون خمسة: آدم و يعقوب و يوسف و فاطمه بنت محمد (ص) و علي بن الحسين ...» (بحار الانوار، باب جواز البكاء علي الميت و المصيبة)
گريه‌كنندگان معروف پنج نفرند: آدم، يعقوب، يوسف، فاطمه دختر پيامبر اسلام (ص) و علي بن حسين (ع). گريه آدم به خاطر اخراج از بهشت، گريه يعقوب به جهت دوري از يوسف، گريه يوسف به خاطر فراق و جدايي از يعقوب، گريه حضرت زهرا بر پدرش رسول خدا (ص) و گريه امام سجاد (ع) به خاطر شهادت مظلومانه پدرش امام حسين (ع) بود كه مدت آن در بعضي از روايات ده سال و در برخي ديگر، 40 سال عنوان شده است.
ـ امام صادق (ع) به فرزند بزرگوارش فرمود: «أوقف لي من مالي كذا وكذا لنوادب تند بني عشر سنين بمني أيام مني» (بحار الانوار، باب جواز كسب النائحه بالحق لا بالباطل)
مدت ده سال در ايام حج در سرزمين منا با وقف اموال و دارايي‌ام، مجالس سوگواري برگزار كن تا گريه‌كنندگان گريه كنند.
ـ امام صادق (ع) در روايت ديگري فرمود: «من أنشد في الحسين بيتاً فبكي و أبكي عشرة فله و لهم الجنة و من أنشد في الحسين بيتاً فبكي و أبكي تسعة فله و لهم الجنة» (بحار الانوار، باب ثواب البكاء علي مصيبة الحسين)
كسي كه يك بيت شعر درباره امام حسين (ع) بسرايد و گريه كند و ده تن يا نه تن را بگرياند، جايگاه آنان بهشت است.
ـ امام صادق(ع) فرمود: «كل الجزع والبكاء مكروه سوي الجزع والبكاء علي الحسين» (بحار الانوار، باب جواز البكاء علي الميت و المصيبة)
هر گريه و مويه‌اي در مصيبت‌ها مكروه است، مگر گريه بر امام حسين (ع).
در توضيح اين روايت اشاره به اين نكته لازم است كه ترك صبر و بي‌قراري در مصيبت‌ها، اجر و پاداش انسان را از بين مي‌برد. از اين رو در روايات ديگر به اين مطلب اشاره شده است اما در اينجا امام صادق( ع) عزاداري و گريه بر امام حسين (ع) را استثناء دانسته‌اند، زيرا گريه و جزع بر مصيبت امام حسين (ع) و انسان‌هاي مظلوم از مصاديق جزع مكروه نبوده، بلكه مصداق فرياد و اعتراض در برابر ظالم و ستمگر و ممدوح و پسنديده است. چنان كه قرآن كريم مي‌فرمايد: «لا يُحِبُّ اللهُ الجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاّ مَن ظُلِمْ».
از اين روايت چنين به دست مي‌آيد كه عزاداري براي امام حسين (ع) و شهداي بزرگواري كه در راه خدا مظلومانه جان باخته‌اند با ديگر سوگواري‌هايي كه براي افراد معمولي است، تفاوت دارد.
نكته ديگري كه در اين روايت وجود دارد، آن است كه گريه بر غير امام (ع) مكروه دانسته شده در صورتي كه از روايات فراواني جواز و بلكه استحباب آن مشخص مي‌شود. در اين جا احتمالاتي وجود دارد. يكي از آن احتمالات اين است كه مقصود از گريه در روايت ذكر شده، گريه همراه با جزع است نه صرف گريستن.
ـ پيامبر (ص) به دخترشان فاطمه (س) فرمودند: «كل عين باكية الا عين بكت علي مصاب الحسين فانها ضاحكة مستبشرة بنعيم الجنة» (بحار الانوار، باب ثواب البكاء علي مصيبة الحسين)
هر ديده‌اي ـ در قيامت ـ گريان است، جز ديده‌اي كه بر حسين (ع) گريه كند. آن چشم هميشه خندان است و به نعمت‌هاي بهشتي بشارت داده مي‌شود.
ـ «ابن‌قولويه» از «مسمع بن مالك كردين» روايت كرده است كه مي‌گويد امام صادق (ع)به من فرمود: «اي مسمع! تو كه از اهالي عراق هستي، آيا قبر جدّم حسين (ع) را زيارت مي‌كني؟ عرض كردم خير، زيرا من در بصره مشهور هستم و در همسايگي ما يكي از طرفداران خليفه است كه تابع هوا و هوس‌هاي نفساني اوست. گذشته از اين، دشمنان ما خواه ناصبي و غير آن، زياد هستند، ترس دارم كه به خليفه فرزند سليمان اطلاع دهند و جان من در خطر قرار گيرد».
آنگاه امام فرمود: «آيا مصايب شهداي كربلا را به ياد نمي‌آوري؟»، عرض كردم: «آري». فرمود: «آيا جزع و اظهار ناراحتي نمي‌كني؟»، گفتم: «آري، سوگند به خدا كه گريه مي‌كنم». فرمودند: «خدا گريه‌ات را بپذيرد، آگاه باش كه تو از كساني هستي كه براي مصايب ما اظهار ناراحتي و جزع مي‌كنند. تو از كساني هستي كه در خوشحالي ما خوشحال و در اندوه و حزن ما اندوهناك‌اند».
سپس فرمود: «فقال الحمدالله الذي فضلنا علي خلقه بالرحمة و خصنا اهل البيت بالرحمة يا مسمع ان الارض و السماء تبكي منذ قتل اميرالمؤمنين رحمة لنا و ما بكي لنا من الملائكة اكثر و ما رقات دموع الملائكة منذ قتلنا»، سپاس خدايي را كه ما ـ اهل‌بيت ـ را به رحمت خاصه‌اش ويژه ساخت و بر ساير خلق برتري بخشيد. اي مسمع! از زمان كشته‌شدن اميرمؤمنان (ع) زمين و آسمان مي‌گريند و گريه فرشتگان خشك نشده است». (بحار الانوار، باب ثواب البكاء علي مصيبة الحسين)
ـ امام رضا (ع) به پسر شبيب كه از ياران آن حضرت است، مي‌فرمايد: «اي فرزند شبيب! محرَّم، ماهي است كه در دوران جاهليت، مردم ظلم و قتل را در آن حرام مي‌دانستند، اما گروهي از مسلمانان حرمت اين ماه و حرمت پيامبر(ص) را نشناختند، فرزند او را به قتل رسانده، زنان همراه او را به اسارت بردند».
آنگاه فرمود: «ان كنت باك فابك للحسين بن علي (ع) فانّه ذبح كما يذبح الكبش» اگر خواستي بر كسي گريه كني، براي حسين بن علي (ع)گريه كن، چرا كه او را مانند گوسفند ذبح كردند.
سپس ادامه داد: «ان يوم الحسين اقرح جفوننا و أسبل دموعنا و اذل عزيزنا بأرض كرب و بلا و اَورثنا الكرب و البلاء الي يوم الانقضاء فعلي مثل الحسين فليبك الباكون فان البكاء عليه يحط الذنوب العظام» روز عاشورا، چشم هاي ما را زخمي كرد، دل‌هاي ما را سوخت، اشك چشمان ما را روان ساخت و عزيزان ما را خوار كرد و سرزمين كربلا تا روز قيامت براي ما سختي و بلا به جاي گذاشت، پس بايستي گريه‌كنندگان بر مثل حسين گريه كنند. (بحار الانوار، باب ثواب البكاء علي مصيبة الحسين)
ـ امام رضا (ع) در روايت ديگري مي‌فرمايد: «من تذكر مصابنا و بكي لما ارتكب منا، كان معنا في درجتنا يوم القيامة، و من ذكر بمصابنا فبكي و أبكي لم تبك عينه يوم تبكي العيون، و من جلس مجلساً يحيي فيه أمرنا لم يمت قلبه يم تموت القلوب» كسي كه مصيبت‌هايي را كه بر ما وارد شده است به ياد آورد و بر آن گريه كند، در قيامت همراه ما خواهد بود.
كسي كه به ياد مصايب ما گريه كند و ديگران را بگرياند چشمان او روزي كه همه چشم‌ها گريانند، گريان نخواهد بود و كسي كه در جلسه‌اي بنشيند كه در آن جلسه امر ما احيا و بر پا داشته مي‌شود، دل او در روزي كه دل‌ها مي ميرد، زنده مي‌شود و نمي‌ميرد. (بحار الانوار، باب ثواب البكاء لعي مصيبة الحسين) * روايات استحباب عزاداري براي حسين امام (ع) منحصر به مكان و زمان نيست
ـ اين احاديث به صورت مستفيض و بلكه متواتر از طريق اهل بيت (ع) روايت شده‌اند، به گونه‌اي كه جاي هيچ گونه ترديدي باقي نمي‌ماند. بدون ترديد ائمه اهل بيت (ع) در اين دستورات اهداف مهمي را در نظر داشته‌اند كه از مهم‌ترين آن‌ها، مبارزه با ستمگران بني‌اميه و بني‌عباس است. از اين رو همه مسلمانان و به‌ويژه پيروان خود را به شركت در اين جهاد مقدس ترغيب فرموده‌اند.
كيفيت اين جهاد نيز چيزي نيست جز مرثيه، مديحه، زيارت و گريه بر مصايب اهل‌بيت (ع) براي خنثي‌كردن تلاش بني‌اميه كه سعي مي‌كردند نام امام حسين (ع) را از بين ببرند و از رثا و زيارت و بيان فضايل و مناقب آن حضرت جلوگيري مي‌كردند.
در اين راستا گريه و عزاداري، مرثيه و زيارت قبور آنان نه فقط از باب حسرت و تسليت است، بلكه محاربه با دشمنان خدا و جهاد في‌سبيل‌الله به شمار مي‌آيد و هر كس در اين جهاد مقدس شركت كند، خداوند بزرگ او را از مجاهدان در راه خود شمرده و ان‌شاءالله بهشت را نصيب او مي‌كند.
ـ نكته ديگر آن است كه اين احاديث، منحصر به زمان و مكان خاصي نيست تا گفته شود، چون بني‌اميه و بني‌عباس امروز نيستند، پس عنوان جهاد و مبارزه صدق نمي‌كند. زيرا نخست، از دستورات ائمه (ع) در صورتي كه قرينه خاصي مبني بر انحصار به مورد خاصي وجود نداشته باشد، استفاده اطلاق و شمول مي‌شود، چنان كه در دستورات ديگر اخلاقي و فقهي چنين است.
ـ هر چند امروز خلفاي بني‌اميه و بني‌عباس نيستند، اما درست همان دو جبهه حق و باطل كه در آن زمان صف‌آرايي داشته‌اند، امروز بيشتر از آن زمان به چشم مي‌خورند. آن زمان، باطل در چهره بني‌اميه و بني‌عباس ظهور كرده بودند و امروز در چهره كساني كه راه آنان را ادامه مي‌دهند.
ـ با توجه به اين كه عقيده به لزوم محبت اهل‌بيت (ع) از اساس و اركان دين اسلام است و هر عصر و نسلي بايد بدان ملتزم باشد، و همچنين آثار بسيار مثبت مجالس عزاداري امروز، از مصاديق جهاد و احياي دين اسلام به شمار مي‌آيد و به عبارت ديگر، بر مبناي همان معيار و ملاكي كه در زمان ائمه (ع) عزاداري نوعي جهاد قلمداد مي‌شد، امروز نيز عزاداري در زمره جهاد به شمار مي‌آيد و وقوع آثار آن در پيدايش انقلاب اسلامي و پيروزي آن بهترين گواه اين مدعاست.
منبع: با اندكي دخل و تصرف و تلخيص، «پاسخ به شبهات عزاداري» نوشته حسين رجبي

خانه آن جاست که تو باشی و من
قدم به قدم فدایت شوم ...!
دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.
resim



پاسخ


Digg   Delicious   Reddit   Facebook   Twitter   StumbleUpon  


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع:
1 مهمان


  Theme © 2014 iAndrew  
Persian Translation by MyBBIran.com - Ver: 5.5
Powered by MyBB, © 2002-1396 MyBB Group.